“I kto tu jest dorosły?!”

tagi: Artykuły, Mackenzie Foy

Guri Weinberg, odtwórca roli Stefana (jednego z rumuńskich wampirów), zamieścił na swoim blogu krótką opowiastkę o Mackenzie Foy (filmowej Renesmee) oraz swojej przyjaźni z tą uroczą dziesięciolatką. Mnie urzekła, więc mam nadzieję, że i Wam się spodoba Miłej lektury!

Kiedy pierwszy raz spotkałem Mackenzie, wiedziałem że jest wyjątkowa. Ale nie miałem pojęcia jak bardzo może skopać mi tyłek. Pozwólcie, że wyjaśnię.

Spotkałem Mackenzie Foy w październiku 2010 roku, kiedy cześć nowej obsady Sagi Zmierzch – Przed Świtem przyleciała do Baton Rouge na próbne makijaże/przymiarki, i aby omówić swoje role z reżyserem, Billem Condonem. Kiedy tam byliśmy, dostaliśmy od producentów zaproszenie na kolację-przyjęcie. Wyobraźcie sobie nasze zaskoczenie, kiedy pojawiliśmy się i zobaczyliśmy Roba, Kristen, Stephenie, Ashley, Kellana, Nikki, Jacksona…

i Mackenzie.                                        

Mackenzie i ja natychmiast się zżyliśmy. Ma dużo wspólnego z moją żoną z lat dziecięcych, kiedy zajmowała się aktorstwem (już tego nie robi oczywiście), skorpiona, artystkę sztuk walki i wybitną uczennicę. I zdolność do sprawiania, że czuję się… bardzo młody. Wytłumaczę.

Zaczęło się od gry w łapki. Znacie tą grę; jedna osoba kładzie ręce na rękach innej i ta osoba, której ręce są na pod spodem, stara się uderzyć w ręce innej, a ta osoba, której ręce są u góry, próbuje uniknąć uderzenia. Tak więc, oczywiście przegrałem. Bez różnicy czy byłem osobą, która uderzała czy unikała uderzenia. I przegrywałem… dużo. Doprowadzało mnie to do szału. Jak mogę przegrać w tą grę z 10-letnią dziewczynką?! I na co ta przewaga wieku?!

Więc, ciągle stawiałem jej wyzwania. W kółko. Do momentu, kiedy wzdychała za każdym razem kiedy przychodziłem po więcej. Ludzie myśleli, że zwariowałem. Jesteśmy pomiędzy ujęciami, a ja biegnę do Mackenzie na rewanż. I przegrywam. W końcu, Mackenzie zrobiło się mnie szkoda i zaproponowała nową grę – gapienie się (kto pierwszy mrugnie).

OK – to ROZUMIEM! W tym jestem DOBRY! Musze tylko upewnić się, że ona mrugnie pierwsza.

Wspomniałem, że jest skorpionem, prawda? Tak. Więc w tą też przegrywałem. W tym momencie zaczęła mi współczuć i desperacko starała się wymyślić grę, w którą MÓGŁBYM wygrać. [Ale] nigdy żadnej nie znalazła .

“Panie Guri… zrobiłam ci rysunek,” powiedziała.

“Żadnego “Panie”, Mackenzie. Jesteśmy współpracownikami,” powiedziałem jej.

Zamyśliła się na sekundę. Dorastała w poszanowaniu dla dorosłych… jak sobie ze mną poradzi?

“OK…Doktorze Guri”, uśmiecha się.

Imię się przyjmuje i przez resztę filmowania nazywa mnie “Doktor Guri”, i robi mi te niesamowite rysunki, które przypominają mi o naszym czasie spędzonym nad filmowaniem BD. Szczególnie, kiedy dowiedziała się, że chcę rzucić palenie; była moją największą kibicką na planie i rysowała mi motywujące rysunki, które wiszą teraz na mojej lodówce. Jeszcze nie rzuciłem, ale za każdym razem kiedy wchodzę do kuchni, czerpię na nowo inspirację. Jeśli to czytasz, Mackenzie, obiecuję - zrobię to/uda mi się.

Wymyśliła też inną ksywkę przeznaczoną dla Noela Fishera (filmowego Vladimira) i mnie – Salt ‘n’ Pepa (sól i pieprz). Często śpiewaliśmy popowe piosenki na planie w pełnej garderobie z Rumuńskim dialektem i uszczęśliwioną Mackenzie… bardzo dużo. Ulżyło mi. Aż do teraz myślałem, że zanudzaliśmy ją do łez.

I przeklinanie. Jak każdy na planie może Wam powiedzieć, dorośli byli bardzo rozliczani co do kilku przekleństw. Mackenzie była zawiedziona. W żartach powiedziałem jej, że powinna wprowadzić “słoik przekleństw” na planie i nakazać ludziom płacić jej, za każdym razem, kiedy przeklną w jej towarzystwie. Nie tylko zrobiła to, ale także zrobiła z tym porządek. Jest Billem Gatesem w ciele 10-letniej dziewczynki.

Była tak profesjonalna i dojrzała, że sprawiała, iż każdy dorosły chciał być lepszy. Co oczywiste, jest w tym ogromna zasługa jej wspaniałych rodziców, którzy wykonali niezwykłą pracę wychowując tak utalentowane dziecko. Większość ludzi nie zdaje sobie sprawy, przez co przechodzi dziecięcy aktor w porównaniu do tego, z czy musi zmierzyć się tradycyjny aktor na planie. Ich oceny muszą być dobre albo nie mogą pracować. Codziennie mają zajęcia szkolne, często rozbite przez filmowanie, co sprawia, że ciężko skupić się i na szkole i na aktorstwie. Często też nie są tak szanowani jak dorośli aktorzy, mimo że mają dwa razy tyle pracy. Są otoczeni przez szalonych ludzi z branży rozrywkowej, zamiast swoich przyjaciół i kolegów z klas. To nie jest proste…ale [Mackenzie] sprawia, że wygląda to na proste. Nie tylko była wybitną uczennicą, ale także wszyscy bardzo ją szanowali.

Oglądanie jej z Kristen i Robertem było całkowicie piękne. Po prostu tam pasowała. Zasługuje na wszystkie sukcesy, które czekają na jej drodze, a ja czuję się zaszczycony, że mogłem z nią pracować.

Teraz, gdybym tylko wymyślił grę, w którą mógłbym z nią wygrać…

Guri Weinberg, Noel Fisher i Mackenzie Foy